AÇILMAMIŞ KANATLARIN BÜYÜKLÜĞÜ BİLİNMEZ...

Ne güzel şeydir seni hatırlamak,
Kulak ver bana gün yüzlüm
Gözlerime, gözlerime bak
Bazen düşünürüm de neler neler çektik.
Deryaları uykuda,
Yıldızları suda kaybettik.
Alınlarımızda ter
Gözbebeklerimiz’de ümit
Ömrümüzün yarısını hayal kurmakla geçirdik
Olmasaydı keşke bu göğsümüzdeki darlık
Önümüzde karanlık, ardımızda karanlık
Ağlama gün yüzlüm, ağlama
Biz ağlamaya alışmadık.

Nasıl kanlı güller açtı bir sabaha karşı
Nasıl herşey birden değişti,
Ayrılık nutukları atıldı her adım başı
Oysa biz,
Mutluluk için tutmuştuk ellerimizi,
Sonuna kadar diye etmiştik yeminlerimizi
Hep güzel günler düşündük.
Kimler boğdu ki bizim gençliğimizi,
Kurşun serptiler sanki göklere
Yağmur olup yağdı menekşelerimizin üstüne
Az mı cefa çektik az mı savaştık
Neden böyle oldu, hangi rüzgara karıştık.
Kalbimizde bir avuç su bir dilim ekmek
Uzak bir hatıra oldu artık gülmek
Üzülme gün yüzlüm, üzülme,
Yolcu yolunda gerek.

İliklerimize kadar çamur ile sıvandık.
Anlaşılmaz nedenlerle kesildi daima yolumuz
Nerede o kış geceleri, nerede o mutlu, yoksulluğumuz.
Şarkıları nerede, aşkı nerede yaşadık.
Nerede söndü ışığımız
Hani nerede o mütevazi soframız.
Annenizin bize verdiği,
Çocuk resimli temiz masa örtüleri
Limonlu bol biberli çorbamız.
Yemeğimizi bile yarım bıraktık
Peki şimdi nerede evimiz,
Nerede saadetimiz.
Nerede her akşamki öksürüğü komşumuzun,
O riyakar o kirli yüzü müşterek dostumuzun
Ya sen nerdesin gün yüzlüm.
Nerdesin.
Hangi mehtabın pençesinde
Hangi aydınlığın içindesin
Üstünde yine o beyaz elbisen
Tıpkı hayalimde bıraktığım gibisin
Kulağında eski bir şarkı sesi,
Sanki beni duymak için hafifçe eğilmişsin
Ben gibi hüzünlü, ben gibi düşüncelisin.
O kısa saçların,
Ojesiz parmaklarınla
Mektepli bir kıza benzemişsin.
Doğrusu hem çok sevmiş, hem de çok sevilmişsin.
Bana yakın dur gün yüzlüm, bana yakın dur.
Gözlerinden belli
Sende beni özlemişsin.

Yine bir gece ve yine baş başayım kendimle, işte yine seni bulup

kaybettiğim yerdeyim.

İnsanın bir şeylere karar vermesi ne kadar zor; ya seni içime gömmeli

ya da artık içimden söküp atmalıyım. Ama her ne olursa olsun susmalıyım.

Hangisi daha zor, hangisi daha acı? Gerçekten gitmeli miydin, yoksa

kalıp yanımda savaşmalı mı?... Bir yol arıyorum kendime, bulduğum tüm

yollarsa sana çıkıyor…

Kapanmalı artık gözlerim. Sonsuz bir karanlıkta tek başıma yürümeye

devam etmeliyim... Yürümeliyim ardıma bile bakmadan, yürümeliyim

parçalayarak değerleri ve sevgileri, yok ederek yaşadığım tüm zamanları...

Nasılda acımasız zaman. Nasıl da yüceltmiştim seni gözümde. Tutup kendi

ellerimle koymuştum en yükseğe, sonra keyifle izlemiştim yüceliğini.

Ama yine ben bitirmeliyim. Tutup kollarından indirmeliyim olduğun yerden.

Ya da seni ölene kadar yaşatmalıyım içimde..... Ne kadar zor bir

karar..

Bir yanım: “Bir daha kimse, hiç kimse onun kadar çok sevilmeyecek”,

derken, bir yanım sakin, sessiz...

Zaman geçiyor, acım dinmiyor. Kapanmıyor yaralarım.. Tükenirken ben,

aklımda bir tek sen... Görüyor musun, yine konuşuyorum ama sessizce.

Susmayı öğreniyor yüreğim..

Susuyorum...

BirGün Görsem Seni Karşımda..

Birgün görsem seni karşımda. Islak bakışlarımı çevirsem gözlerine , bakışsak uzun süre tanımaya çalışsam KİM? diye..Gözlerinin ta içinde beliren gülümsemenle , dolaşsan hızlı hızlı kanımda. Hiç ummadığım bir anda çıktığın gibi karşıma , hayal değilde gerçekten varolup dikilsen karşımda ve:

--İşte.!

--Ben geldim sana..

Beklemediğim bir anda sevindirsen beni gelişinle , sımsıkı kapadığın avuçlarını açarak desen:

--BAK.

--Umut avuçlarımda,

Açma desem sana; Açma ellerini kaybolmasın umutlar. Parlayan saçların var, güneşin ışığında. İnanamasam buna, hayalmi gerçekmi diye dokunsam sana.

Sonra ellerini uzatsan bana tutmak için ellerimi ve desenki;

--Boşluğunda kaldım uzaklığının,

--Sevemedi kimse senin sevdiğin kadar

--kederim ellerinde

--kaderim ellerinde

--Çek beni kaderine,

--götür beni aşkının diyarına, alın yazım ol benim.

--varsa çıkacak canım , senin yanında öleyim..

Tutsam uzanan sımsıcak ellerini..Ellerimde ellerin, ellerinde baharım.Zaman dursa , o an dönmese dünya..

..Anlatacak çok şeyimiz var inan.

..Dur.! Zaman, dönme bir an..

..Hadi sen başla anlatmaya, bunca zaman neden yoktun?

--Anlat ben dinliyorum , ellerim ellerinde, buz gibi oluyorum..

--Bırakma no''lur ellerimi , anlatmaya devam et..

--Buz kesen ellerim, bırakırsan düşecek yanıma..

..Konuş sevgilim, beni ne kadar sevdiğini söyle,

Senin olmaya geldim de.

Ben duyuyorum seni merak etme bebeğim.

Giderken küçük bir buseni bırakmayı unutma alnıma,

söylebebeğim ben bunları duyarımda ölmezmiyim senin için,kurban olmazmıyım,sana bu can feda..

.....Seni bu denli sevdim anla

.....giderken acını bırakma..

.....Ben seni unutmadım, unutamam elbette,

....Merak etme bebişim , beklerim ben cennette..

Gidersin; yağmurlarda kırılır mızrabım
gidersin; ardından dilsiz bir ihanet gider

gidersin; her şey gider
gidersin; kalbimde bir tabur ayaklanır
ilgilenmez ordular, hükümetler…

gidersin; ne rezil bir an’dır bu
yazdıkça silinen sözcükler gibidir hayat
gidersin; bir hazin dramdır bu… 

Ve Sen Gidiyorsun;
Bu koca şehrin suskunluğunu, çırpınışlarını, sessiz ve derinden çığlıklarını, haykırışlarını, kalp sancılarını arkanda öksüzce ve yetim bırakarak..

Ve Sen Gidiyorsun;
Rüzgarların saçlarını savurmasına aldırmadan, ıslak caddelerinin ayaklarını kaydırmasına bakmadan, çakan şimşeklerin korktucu gürültüsünden korkmadan…

Ve Sen Gidiyorsun;
Kimselere hesap vermeden ve kimselere hesap sormadan, öylece sessizliği kendine gard alarak…

Ve Sen Gidiyorsun;
Çantanı koluna takarak, yüreğini kaldırım köşesine atarak ve mevsimleri birbirine katarak…

Ve SeN Gidiyorsun;
Yüzüme bile bakmadan, bana bir veda bile etmeden, haberler bile salmadan ve kaldırımlara attığın yüreğini bile bana bırakmadan…

Ve Sen Gidiyorsun;
Ama ben gittiğini bile bilmiyorum, seni bekliyorum ha geldi, ha gelecek diyorum baş ucuma ama sen lanet olasıca tıkanıp kaldığım bu hastenenin kapısına bile uğramıyorsun…

Ve sen gidiyorsun;
Kuşlar uğramıyor artık penceremin yanına, rüzgar esmiyor da getirmiyor kokunu daha…Anlıyorum o dakika ters bir şey olduğunu da ben yine de tüm sukunetimle seni bekliyorum işte…

Ve Sen Gidiyorsun;
Bir postacı geliyor yanıma, başını eğmiş ” geçmiş olsun, size bir mektup var” diyor, seviniyorum, buruk bir ifadeyle gülümseyip “artık ben gideyim” diyor…
Ve Sen Gidiyorsun;
Mektubu açıyorum binbir sabırızlıkla, önce mektubu alıyorum elime, sonra ise yatağıma düşen yüzüğünü… Anlam veremiyorum ve mektubu okuyorum tüm şaşkınlığımla…

Ve Sen Gidiyorsun;
Giderken de bana hatıra olarak sadece bu sayfada ki kahrolasıca sözleri bırakıyorsun… Bitti diyorsun ne kadar da kolay diyorsun, bu gidişinin hastalığımdan kaynaklanmadığını söylüyorsun, ne peki onu bile sormama izin vermiyorsun..

Ve Sen Gidiyorsun;
Kuşlar konuyor penceremin yanına nemli gözlerle bana bakıyorlar, pencereye çıkıyorum ölümüne de olsa bu kalkışım ama ben aldırmıyorum…İşte o anda seni görüyorum hastanenin önündeki cadde de…

Ve Sen Gidiyorsun;
Onca çırpınışlarıma, “SENİ SEVİYORUM” demelerime ve gözyaşlarımı dökmeme rağmen arkana bir an olsun bakmadan gidiyorsun işte…

Ve Ben Gidiyorum;
Bu çivisi çıkmış dünyayı sana bırakarak, beddularımı üzerinde tutarak ve son nefesimde bile olsa “SENİ SEVİYORUM” diyerek gidiyorum işte, gidiyorum….

VE Sen Gidiyorsun….
Ve Ben Gidiyorum…

Deli dolu bir akşam
Vakit ayrılık
Saatler yanlızlığa dönüyor mağrur
Yabancı düşler kalmış dünden geriye
Yürekler pişmanlığa çarpıyor mağrur
Adımı anamazsın, yoluma çıkamazsın
Gönülden sevemezsin sen
Geçmişi silemezsin, rüyama giremezsin
Gerçekten sevemezsin sen
Beklenen ölümlerin kaçışı olmaz
Bir yıldız bilinmeze kayıyor mağrur
Ben sürgünüm sen durgun

Kaçak bu sevda
Dilim hep elvedaya dönüyor mağrur
Haykırsam duyamassın
Çağırsam gelemezssin
Yürekten sevemezsin sen
Zor günde aramassın
Hiç yalnız kalamazsın
Korkusuz sevemezsin sen

Öyle bir küsüp gidişin vardı ki
Seni vicdansız, insafsız, kitapsız